
Aan het einde van het re-integratietraject zijn de klachten niet voorbij. De omgeving ziet vaak niet hoeveel moeite het iemand kost om weer volledig te werken. Werknemers moeten bewuster omgaan met hun energie en gaan op zoek naar meer rust, tijd en ruimte.
Onzekerheid, vergeetachtigheid en vermoeidheid zijn veel voorkomende en aanhoudende klachten. Ook nadat het re-integratietraject is afgesloten moeten werknemers die kanker hebben gehad hun energie zorgvuldig doseren.
Werknemer: “Nog steeds ben ik na werktijd moe. Op een doordeweekse dag kan ik niet ’s avonds nog iets leuks gaan doen, dan lig ik gewoon op de bank.”
Werknemer: “Soms ben ik misselijk van moeheid en dan is het lastig om uit te leggen dat dat komt omdat ik de hele dag moet praten. Praten is vermoeiender dan fysieke inspanning. Als je met iemand in gesprek bent moet je luisteren en daar continu op reageren.”
Werknemer: “Ik heb nog steeds een zwakke weerstand, het komt nu ook nog wel eens voor dat ik tussen de middag een uur of anderhalf uur naar bed ga. Die uren kan ik op een later moment inhalen.”
Minder werken helpt om de nodige rustmomenten te pakken.
Werknemer: “Ik heb besloten om 4 dagen te gaan werken. Het gaat prima met me, maar ja ik ben gewoon wel vermoeider en heb nog steeds dingen te verwerken.”
Werknemer: “Ik ben gere-integreerd naar 40 uur. Daar moet ik nu niet meer aan denken. Ik gebruik mijn vrije dag om op te laden.”
Werknemer: “Ik denk eraan om vervroegd met pensioen te gaan. Ik kijk het meeste uit naar de rust. Dat ik ook op doordeweekse dagen leuke dingen kan doen en dat dat niet allemaal in het weekend hoeft.”
Na twee jaar re-integreren kan het werkplezier verdwenen zijn. Een nieuwe baan zoeken kan een oplossing zijn. Werknemer: “Doordat ik te snel ben gaan re-integreren raakte ik de motivatie voor mijn werk helemaal kwijt. Ik had er gewoon helemaal geen zin meer in en ben gaan solliciteren op een andere baan. Ik wilde meer zingeving.” Werknemer: “Ondertussen was er een collega weggegaan met wie ik veel deelde. Die miste ik erg. Het kantoor was verbouwd en ik had een andere plek gekregen. En ik was mezelf niet meer. Die dingen bij elkaar en die 5 volledige dagen die eigenlijk teveel waren zorgden ervoor dat ik het gewoon niet meer leuk vond.”
Ook de emotionele verwerking kost tijd, energie en aandacht. Werknemers komen hier pas aan toe als de behandeling achter de rug is en er een zekere rust in hun leven is teruggekeerd.
Werknemer: “Ik heb gemerkt dat ik het traject na de behandelingen moeilijker vond dan de behandelingen zelf. Ik zat zo in de overlevingsmodus dat ik mijn hoofd een beetje had uitgezet.”
Werknemer: “Tijdens mijn ziekte heb ik nooit grote angsten gehad, daarna kreeg ik regelmatig paniekaanvallen. Naderhand ga je nadenken over hoe dingen ook anders hadden kunnen lopen.”
Door kanker kan iemand veranderen. Sommigen moeten op zoek naar een nieuwe identiteit en ontdekken waar hun nieuwe grenzen liggen.
Werknemer: “Eigenlijk wist ik ook niet meer zo goed wie ik was. Je identiteit is gewoon heel zwaar op de proef gesteld.”
Werknemer: “Je gaat jezelf ook wel eens vergelijken met hoe snel je dingen hiervoor deed, hoe je dingen oppikte voordat je ziek werd.”
Werknemer: “Het is nu 5 jaar geleden en nog steeds ga ik wel eens over m’n grenzen heen. Pas heb ik mijn verjaardag gevierd. Ik heb genoten hoor, maar daar moet ik een paar dagen van bijkomen. Dan moet ik zorgen dat ik helemaal niks plan. Soms vergeet je dat of komt er iets onverwachts.”
De omgeving heeft niet altijd in de gaten dat iemand onzekerder is geworden en minder prikkels verdraagt.
Werknemer: “Terwijl iedereen denkt dat je beter bent dan wordt het voor jezelf zwaar. Je merkt dat je dingen niet meer zo goed kunt, dat je onzekerder bent en heel snel moe. Niemand ziet het meer aan je, maar zelf merk je dat je energielevel niet meer is zoals voorheen.”
Werknemer: “Ik ben pas huilend weggelopen bij een feestje omdat ik gewoon alle prikkels niet aankon. Ik heb nooit echt onbegrip ervaren bij mijn familie, maar ze zijn wel een beetje verbaasd dat het dan niet goed gaat.”
Werknemer: “Vroeger voelde ik me zekerder over mezelf. Als ik mezelf vergelijk met wie ik was, dan ben ik gewoon mezelf niet meer Maar de omgeving reageert nog wel op je zoals je was.”
Het is beter re-integratietrajecten van kankerpatiënten niet met elkaar te vergelijken. De ernst van de ziekte, de behandelingen en de persoonlijke belastbaarheid verschillen van persoon tot persoon.
Werknemer: ”Toen ik alweer aan het werk was kwam een collega van een andere afdeling naar me toe en vroeg me wanneer ik weer was gaan werken. Ik vertelde dat ik met twee uurtjes was begonnen tijdens de bestraling. Toen zei hij: Ik heb een medewerker die al klaar is met de bestraling en nog steeds niet werkt.”
Luisteren naar je lichaam is belangrijk om overbelasting te voorkomen.
Werknemer: “Je lichaam geeft aan wat het kan en niet kan. Het is belangrijk dat je daarnaar durft te luisteren.”
Een veranderde werkomgeving kan het re-integreren zwaarder maken.
Werknemer: “Vertrouwde mensen met wie ik tijdens mijn ziekte contact had zijn weg. Ik heb geen collega’s meer met wie ik hierover praat.”
Feedback wordt op prijs gesteld!
Op deze pagina:
Rollen:
Kankerpatiënten die een betaalde baan hebben of werkzoekend zijn, krijgen vroeg of laat te maken ...
De werkgever heeft twee belangrijke taken: voldoen aan de wettelijke verplichtingen uit de Wet ...